مغربى كه در آن نهان شود جز مشرق و مغرب ديروزش ( . . ج 6 ص 267 ) 52 - ( . . . . ) از عكرمه است كه آنها منازلى است كه خورشيد و ماه در آنها روانند . 53 - در ( . . . ج 6 ص 268 ) از ابن عباس در قول خدا « نمود ماه را در آنها روشنى ، 16 - نوح » گفت : رويش آسمانها را روشن مىكند و پشتش زمين را . 54 - ( . . . ص 269 ) از شهر بن حوشب گفت عبد اللَّه بن عمرو بن عاص و كعب الاحبار كه از هم گله‌اى داشتند گرد هم آمدند و با يك ديگر گله كردند و رفع كدورت شد ، و عبد اللَّه بن عمرو بكعب گفت : هر چه خواهى از من بپرس كه با شاهدى از قرآن جوابت را بدهم ، به او گفت : به من خبر ده كه پرتو خورشيد و ماه در هفت آسمانند چنانچه در زمينند ؟ گفت : آرى نبينى گفته خدا را « آفريد هفت آسمان را برابر و نهاد ماه را در آنها روشن » 55 - ( . . . ص 269 ) و از ابن عباس است كه گفت رويش بآسمانست تا عرش و پشتش به زمين است . 56 - ( . . . . ) و از عكرمه است كه ماه در همه بتابد چنانچه اگر در تك هفت شيشه شهابى باشد همه را روشن كند و همچنين است روشنى ماه در هفت آسمان چون زلالند و آبگون . 57 - ( . . . . ) و از ابن عباس در قول خدا ( ساخت ماه را در آنها روشنى ) كه آفريد خدا در آنها چون آفريدشان براى مردم زمين روشنى ، و در آسمان از تابش آن چيزى نيست . 58 - ( . . . ص 288 ) و از عطاء است در قول خدا « و گرد آورد خورشيد و ماه را » كه گرد شوند روز قيامت و پرتاب شوند و آتش بزرگتر خدا پديد شود . 59 - ( . . . ) از ابن جريح كه گفت : هر دو در قيامت خاموش گردند .